Gmina Czempiń

Na terenie gminy znajduje się utworzony w 1992 roku Agroekologiczny Park Krajobrazowy im. Gen. Dezyderego Chłapowskiego. Jego powstanie przyczyniło się do przyspieszenia prac nad odbudową i tworzeniem nowych nasadzeń śródpolnych na wzór zadrzewień zakładanych w latach dwudziestych XIX wieku przez prekursora nowoczesnego rolnictwa gen. Dezyderego Chłapowskiego z Turwi.

Zadrzewienia śródpolne spełniają bardzo ważną funkcję w gospodarce rolnej: zapobiegają nadmiernemu parowaniu gleby, przeciwdziałają erozji wietrznej i wodnej gleby, stanowią ochronę czystości wód powierzchniowych, przyczyniają się do wzrostu plonów. Liczne zabytki i zespoły pałacowo-parkowe sprzyjają rozwojowi turystyki.

W Czempiniu ma swoją siedzibę jedyna w Polsce Stacja Badawcza Polskiego Związku Łowieckiego, zajmująca się hodowlą ptaków drapieżnych oraz badaniami nad zwierzętami łownymi.

Najciekawsze zabytki na terenie Miasta i Gminy Czempiń:

CZEMPIŃ

W centralnej części miasta znajduje się rynek (dawny plac targowy). Od wschodu na osi rynku stoi kościół, za którym ulica prowadzi do dawnej siedziby właścicieli i folwarku w Borówku Starym (obecnie włączonym do Czempinia). Do połowy XIX wieku, środek rynku zabudowany był ratuszem i kramami rzeźnickimi - spalonymi w 1840 roku. Zabudowa rynku pochodzi z połowy XIX wieku. Są to domy parterowe i piętrowe, niektóre z dachami naczółkowymi, obecnie pozbawione cech stylowych.

Kościół pw. św. Michała Archanioła

Zbudowany w latach 1895 - 1899, na miejscu wcześniejszego wzmiankowanego w 1405 roku. Kościół jest murowany, orientowany, neoromański, trzynawowy z wieżą. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Michała Archanioła, w ołtarzach bocznych: obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem i rzeźbą gotycką Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1420 roku. Ławki rokokowe z XVIII wieku, organy z 1862 roku. Ponad to znajduje się płyta nagrobna z czarnego marmuru, prawdopodobnie Andrzeja Szołdrskiego i Zofii z Radomickich z około 1749 roku.

Zespół pałacowy (na terenie Borówka Starego)

Wzmiankowany w początkach XVII wieku, jako zamek. Obecny pałac barokowy zbudowany został w latach 1698 - 1700 dla Andrzeja Szołdrskiego, ukończony wraz z dekoracją elewacji w latach 1729 - 1739. Na początku XVIII wieku dobudowano ćwierćkoliste parterowe galerie z wieżami bramnymi - rozebrane w 1836 roku. Około 1904 roku następuje przebudowa pałacu przez ówczesnych właścicieli Delhaes. Powstaje taras przed fasadą oraz balkon w elewacji ogrodowej. Pałac jest murowany, otynkowany, piętrowy, jedenastoosiowy z wyższą trzyosiową częścią środkową, występującą ryzalitowo z obu fasad oraz z dwuosiowymi ryzalitami skrajnymi w fasadzie frontowej. Układ wnętrza jest dwutraktowy i trzytraktowy. Na osi piętra pierwotnie była sala dwukondygnacyjna, około roku 1900 podzielona i obniżona stropem. Górna jej część jest o motywach rokokowych z XVIII wieku. Wystrój sieni i pokojów pochodzi z okresu secesyjnego z około 1900 roku. W sieni znajdują się; marmurowe portale i schody, dwa reliefy z XIX wieku, kopie fragmentów fryz Bertela Thorwaldsena z 1812 roku, ze sceną Wjazdu Aleksandra Wielkiego do Babilonu. Na zewnątrz pośrodku znajduje się portal, ujęty kolumnami korynckimi z belkowaniem i napisem fundacyjnym. Okna dolne zwieńczone są półkolistymi gzymsami, ponad górnymi oknami jest dekoracja o motywach roślinnych z popiersiami kobiecymi pośrodku. W zwieńczeniu znajdują się odcinki attyki z posągami oraz kartusz z herbem Łodzia i inicjałami Ludwika Szołdrskiego. W fasadzie ogrodowej ryzalit środkowy jest o analogicznym układzie z kartuszem z herbem Lew Unrugów z inicjałami Marianny Szołdrskiej. Dobudowany około 1904 roku balkon, wsparty jest na sześciu kolumnach z neobarokowym kartuszem z herbami Karola Emila von Delhaes i jego żony Anny. Pałac nakryty jest dachem czterospadowym, nad ryzalitem dwuspadowym.

Dawna kaplica pałacowa

Z 1782 roku z wieżą z XIX wieku, z fundacji Feliksa Szołdrskiego, w stylu barokowo-klasycystycznym. Jest murowana, otynkowana, salowa, trójprzęsłowa. Ołtarz główny pochodzi z około 1782 roku, z obrazem św. Anny Samotrzeć. Dach kościoła jest dwuspadowy, za szczytem wmurowana jest wieżyczka z hełmem i chorągiewką. Kaplica jest obecnie kościołem filialnym pw. Apostołów Szymona i Judy.

BOROWO
Pałac z początków XX wieku o charakterze barokowej willi

W parku krajobrazowym dużo pomnikowych drzew. W sąsiedztwie pałacu stoi obelisk nagrobkowy z 1794 roku płk J. Mojaczewskiego, przeniesiony z Czempinia. W zespole pałacowo-parkowym znajduje się siedziba Hodowli Roślin Strzelce, Oddział Borowo.

Szkoła z 1878 roku

Później rozbudowana, neogotycka, na zewnątrz tablica poświęcona Józefowi Wojciechowskiemu z 1989 roku.

PIOTRKOWICE

Dwór zbudowany pod koniec XIX wieku, późnoklasycystyczny, murowany, parterowy, otynkowany. Piętrowa część środkowa wysunięta jest ryzalitami o trójkątnych szczytach: w elewacji frontowej - trzyosiowa, w ogrodowej - czteroosiowa. Okna są prostokątne zwieńczone odcinkami gzymsu, w ryzalitach zamknięte półkoliście. Wnętrze jest dwutraktowe z sienią na osi. Dach dwuspadowy kryty jest dachówką.

STARY GOŁĘBIN
Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Panny Marii

Wzniesiony został około 1660-70 roku z fundacji Jana Domiechowskiego. W 1881 roku dobudowana została neorenesansowa kaplica grobowa staraniem Emila Szołdrskiego. Kościół jest drewniany, orientowany, na podmurówce ceglanej, jednonawowy z kwadratową wieżą od zachodu. Wewnątrz mamy strop listowy, pseudokasetony z około 1870 roku, w zakrystii strop belkowy. Ołtarz główny i dwa boczne wczesnobarokowe pochodzą z lat 1660 - 1670. W polu środkowym ołtarza głównego znajduje się obraz Wniebowzięcia N.P. Marii, w zwieńczeniu św. Józef z Dzieciątkiem. W lewym ołtarzu w polu środkowym mamy obraz Chrystusa przy słupie, w prawym obraz św. Izydora. Ambona pochodzi z około 1670 roku, chór muzyczny wsparty na dwu kolumienkach. W kościele znajdują się dwa obrazy z lat 1660- 1670, przedstawiające św. Jana Ewangelistę i Adoracja Matki Boskiej (obecnie znajduje się w plebanii). Ponadto dwie rzeźby późnogotyckie z przełomu XV/XVI wieku, św. Stanisława i św. Wojciecha. Na zewnątrz dachy dwuspadowe, na zakrystii jednospadowy, wspólny z prezbiterium. Wieża zwieńczona jest hełmem blaszanym z latarnią z XIX wieku, na dachu nawy wieżyczka z sygnaturką.

Kapliczka

Z barokową, wykonaną z piaskowca figurą św. Jana Nepomucena z około 1720- 1730 roku, położona w rozległym parku krajobrazowym z XVIII wieku.

Spichlerz z końca XIX wieku

Z wieżyczką i ceglano - drewnianym gankiem w formie galeryjki położony w zespole folwarcznym.

Szkoła z I połowy XIX wieku

Później przekształcona, na zewnątrz tablica poświęcona Florianowi Marciniakowi z 1969 roku.

GORZYCZKI

Pałac zbudowany został w 1868 roku, dla Edwarda Potworowskiego, o cechach neorenesansowych. Jest murowany z cegły, otynkowany, piętrowy, dziewięcioosiowy z trzyosiowym ryzalitem pośrodku fasady frontowej i dwukondygnacyjną wieżą w narożu. W południowym skrajnym oknie elewacji frontowej jest krata z herbem Dębno i literami EP. Wnętrze jest dwutraktowe z sienią na osi, za którą jest salon. W klatce schodowej jest bogato rzeźbiona balustrada neorenesansowa. Pałac nakryty jest dachem płaskim.

Dworek z II połowy XVIII wieku, przebudowany w XIX wieku.

Dworek jest murowany z cegły, otynkowany, parterowy z przybudówkami od wschodu. Od frontu posiada trzyosiową piętrową wystawkę pośrodku oraz portalik zwieńczony gzymsem, podtrzymującym okap. Nakryty jest dachem czterospadowym.

GORZYCE
Głaz narzutowy

Z tablicą (1994 rok) w formie krzyża harcerskiego ustawiony w miejscu nieistniejącego domu - miejsca urodzenia Floriana Marciniaka.

JAROGNIEWICE
Pałac

Zbudowany około 1792 roku dla Celestyna Sokolnickiego - stolnika poznańskiego. W roku 1870 dobudowano z boków parterowe galerie, a w latach 1893-1904 dokonano odnowienia i przebudowy pałacu pod kierunkiem architekta Stanisława Boreckiego. Zbudowany w stylu klasycystycznym z licznymi przekształceniami na przełomie XIX/ XX wieku, piętrowy, murowany, otynkowany z kolumnowym portykiem w fasadzie frontowej i z trójbocznym ryzalitem w fasadzie ogrodowej. Wnętrza zostały całkowicie przebudowane w 1893 i po 1945 roku. Pierwotnie układ był dwutraktowy z klatką schodową pośrodku. Na osi parteru zachował się ośmioboczny salon w ryzalicie ogrodowym. Plafon neoklasycystyczny z 1893 roku. W fasadzie frontowej znajduje się pseudoryzalit rozczłonkowany pilastrami jońskimi, przed nim jest wysunięty portyk z dwiema parami kolumn, zwieńczony trójkątnym frontonem z herbem Żółtowskich. Dach jest czterospadowy, kryty blachą, z neobarokowymi lukarnami. Oficyna południowa zbudowana jest w stylu klasycystycznym około 1792-1800 roku, piętrowa, siedmioosiowa z jednoosiowym ryzalitem pośrodku. Dach naczółkowy kryty jest dachówką. Wnętrza zostały przebudowane. Oficyna północna zbudowana jest w stylu neobarokowym, przebudowana w roku 1904, piętrowa z wieżyczką i zegarem słonecznym, nakryta dachem mansardowym. Zabudowania gospodarcze pochodzą z I połowy XIX wieku, nakryte dachami naczółkowymi. W zespole pałacowo - parkowym mieści się Dom Pomocy Społecznej dla Niewidomych.

Figura przydrożna św. Jana Nepomucena

Wykonana z kamienia, późnobarokowa z XVIII wieku. Stoi na kamiennym cokole z 1951 roku.

GŁUCHOWO
Pałac z początku XVIII wieku

Zbudowany dla Hieronima Kołaczkowskiego, przebudowany dla Stefana Żółtowskiego w 1882 roku w stylu eklektyczno-klasycystyczny. Z początku własność Kołaczkowskich, do 1939 roku, Żółtowskich. Pałac jest murowany z cegły, otynkowany z boniowaniem, piętrowy z trzecią niższą kondygnacją poddasza. Zbudowany na rzucie prostokąta, jedenastoosiowy z niższymi przybudówkami po bokach. W piwnicach sklepienie jest kolebkowo - żebrowe. Pośrodku znajduje się portyk czterokolumnowy z balkonem, zwieńczony murkiem attykowym, na którym widnieje tablica z herbem Żołtowskich. Wewnątrz na osi sieni znajduje się salon z dekoracją malarską w stiukowych obramieniach. Obok w pokoju jest sufit z dekoracją stiukową z herbami Polski i Litwy. Ponadto znajduje się oficyna z około 1882 roku, murowana, otynkowana, piętrowa. Wokół pałacu znajduje się park.

Kościół parafialny pw. św. Katarzyny

Wzniesiony w 1751 roku z fundacji Adama Kołaczkowskiego, rozbudowany w 1904 roku. Zbudowany w stylu późnobarokowym i neobarokowym, orientowany, murowany z cegły, nieotynkowany. Pierwotnie zbudowany na planie krzyża z czworoboczną wieżą z kruchtą w przyziemiu. W 1904 roku dobudowano dwie zakrystie i dwie kaplice. W jednej znajduje się krypta grobowa rodziny Żółtowskich. Wewnątrz znajduje się strop, w kruchcie pod wieżą strop belkowy. Szczyty transeptu oraz dwa portale do kruchty są barokowe z połowy XVIII wieku. Ołtarz główny i ołtarze boczne mają cechy późnoklasycystyczne. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej z Panem Jezusem, św. Anną i Janem Chrzcicielem. Ambona pochodzi z około 1800 roku z rzeźbami 4 ewangelistów. W kościele znajduje się kilka ławek rokokowych z końca XVIII wieku oraz rzeźby: krucyfiks z połowy XVI wieku, Chrystus Zmartwychwstały z XVIII wieku. Obrazy pochodzą z XVIII i XIX wieku. W ściany kościoła wmurowane zostały tablice epitafijne, kamienne z XVIII i XIX wieku. Na zewnątrz kościół pokryty jest dachem dwuspadowym, na zakrystiach czterospadowym, kryty dachówką.

Zarząd

Bernard Turski - Przewodniczący Zarządu

Bernard Turski

Przewodniczący Zarządu

Starosta Kościański

Stefan Eugeniusz Stachowiak - Zastępca Przewodniczącego Zarządu

Stefan Eugeniusz Stachowiak

Zastępca Przewodniczącego Zarządu

Wicestarosta Kościański

Mirosław Stanisław Kaczmarek - Członek Zarządu

Mirosław Stanisław Kaczmarek

Członek Zarządu

Aleksander Stanisław Sowa - Członek Zarządu

Aleksander Stanisław Sowa

Członek Zarządu

Grzegorz Ratajczak - Członek Zarządu

Grzegorz Ratajczak

Członek Zarządu

Facebook Logo
Twitter Logo
Instagram Logo